بخش ۶۸ - نالیدن معاویه به حضرت حق تعالی از ابلیس و نصرت خواستن

این حَدیثَش هَمچو دود است ای اِلٰه
دستگیر، اَرْ نه گِلیمَم شُد سیاه ۱

من به حُجَّت بَرنیایَم با بِلیس
کوست فِتْنه‌یْ هر شَریف و هر خَسیس ۲

آدمی کو عَلَّمَ الْاَسما بَگ است
در تَگِ چون بَرقِ این سگ بی‌تَگ است ۳

از بهشت اَنْداختَش بر رویِ خاک
چون سَمَک در شصتِ او شُد از سِماک ۴

نوحهٔ اِنّا ظَلَمْنا می‌زَدی
نیست دَستان و فُسونَش را حَدی ۵

اَنْدَرونِ هر حَدیثِ او شَر است
صد هزاران سِحْر در وِیْ مُضْمَر است ۶

مَردیِ مَردان بِبَندَد در نَفَس
در زن و در مَرد اَفْروزَد هَوَس ۷

ای بِلیسِ خَلْق‌سوزِ فِتْنه‌جو
بر چی‌اَم بیدار کردی؟ راست گو ۸