شماره ۲۱۳ - ای آفتاب خوبان وی آیت الهی

ای آفتاب خوبان وی آیت الهی
حسن تو را مسخر از ماه تا به ماهی ۱

گر ماه را ز رویت بودی مدد نگشتی
وقت خسوف ظاهر بر روی مه سیاهی ۲

نی خوبی شما را هرگز بود نهایت
نی اشتیاق ها را پیدا شود تناهی ۳

گرخون عاشقان را ریزی به یک کرشمه
از ما گناه باشد گفتن که در گناهی ۴

پیش سگان کویت بر خاک آستانت
گر باشدم مجالی دعوی کنم به شاهی ۵

در دل بسی شکایت دارم ولی چه گویم
کاحوال بی حکایت دانستهای کماهی ۶

جز روی دوست دیدن می بینم از معاصی
با دیگری محبت میدانم از مناهی ۷

هم ماه مهربانی هم جان زندگانی
هم نور دیده و دل هم پشت و هم پناهی ۸

جان همام دارد آثار بوی جانان
انفاس عنبرینش هم میدهد گواهی ۹