شماره ۱۱۶ - این نه دردیست که بی دوست بود درمانش

این نه دردیست که بی دوست بود درمانش
عقل گوید خنک آن جان که نصیبی بود از جانانش ۱

ای منجم نظر از ماه و ثریا بستان
عشق فریاد برآرد که مکن فرمانش ۲

به نصیحت که مده جان به لبش
چون بخندد مه خوبان بنگر دندانش ۳

غنچه برخنده خود خنده زند وقت سحر
گر ببیند نمک آن دو لب خندانش ۴

هر رهی را که در و پای نهی پایانی ست
جز ره دوست که پیدا نبود پایانش ۵

همه دانند که هر طایفه ورزد کیشی
کیش من آن که شود جان و دلم قر بانش ۶

خاک پایش چو منی را نرسد می کوشم
که رسد چشم مرا گرد سم یکرانش ۷

هستی خویش نهادم همه در وجه رخش
گفت کاسانه نفروشم ندهم ارزانش ۸

شد خیال سر زلفت سبب کفر همام
روی بنمای که تا تازه شود ایمانش ۹