شماره ۱۰۱ - دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشید

دل به کنج عافیت چون پای در دامان کشید
حلقه زلف تواش در حلقه رندان کشید ۱

بی نوایی ره به سوی گنج سلطان باز یافت
تشنه یی جان را به سوی چشمهٔ حیوان کشید ۲

گرچه زحمت بافت دل باری مراهم راحتی ست
کاخر آن رنج از برای آن لب و دندان کشید ۳

تا خرامان دیده ام بالای چون سرو تو را
کافرم گر دیگرم خاطر به سروستان کشید ۴

چون نظر کردم به ابرویت مرا چشم تو گفت
با چنین بازو کمان نیکوان نتوان کشید ۵

از برای چشم نرگس هر سحر باد صبا
خاک پایش را به سر برداشت در بستان کشید ۶

بادچون بگذشت برزلف پراز چین تو گفت
مشک می بایدازین کشور به ترکستان کشید ۷

در جهان دانی که داند اندکی حال همام
وان که جانم ز اشتیاق خدمت جانان کشید ۸

عاجزی سرگشته یی داند که در راه حجاز
تشنگیها از هوای گرم تابستان کشید ۹