خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از سعدی با زبانی عاشقانه و پر از استعاره و تشبیه، به توصیف رابطهی عاشق و معشوق میپردازد. شاعر از ناز و اداهای معشوق، غمزههای او، زلفِ خونریز و جمال نمایانش سخن میگوید و در پایان، خود را با طوطیِ سخنگو مقایسه میکند.
متن شامل مضامین عاشقانه و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد.
شماره ۹۹۰ - بر گل به پای سرو چو رفتار می کنی
بر گل به پای سرو چو رفتار می کنی
از لطف پای نازکت افگار می کنی ۱
اگر حال دل ز غمزه بپرسی چه گویمت
خوش می کنی که پرسش بیمار می کنی ۲
پندی بده به زلف که خونهای بیدلان
چندین چرا بگردن خود بار می کنی ۳
با غمزه هم بگوی که در پیش مردم
خواهم زدن که شوخی بسیار می کنی ۴
گفتی جمال خویش نمایم به عاشقان
این خود کرامتی است که اظهار می کنی ۵
ای طوطی این حدیث شکربار از آن تست
با گفته منست که تکرار می کنی ۶
سعدی اگر چو طوطی گویا بود کمال
طوطی خموش به چو نو گفتار می کنی ۷
از لطف پای نازکت افگار می کنی ۱
اگر حال دل ز غمزه بپرسی چه گویمت
خوش می کنی که پرسش بیمار می کنی ۲
پندی بده به زلف که خونهای بیدلان
چندین چرا بگردن خود بار می کنی ۳
با غمزه هم بگوی که در پیش مردم
خواهم زدن که شوخی بسیار می کنی ۴
گفتی جمال خویش نمایم به عاشقان
این خود کرامتی است که اظهار می کنی ۵
ای طوطی این حدیث شکربار از آن تست
با گفته منست که تکرار می کنی ۶
سعدی اگر چو طوطی گویا بود کمال
طوطی خموش به چو نو گفتار می کنی ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۸۹ - بر سر راه طلب بافت گدانی گهری
گوهر بعدی:شماره ۹۹۱ - بر من بیدل اگر جور و ستم فرمودی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.