شماره ۸۷۷ - مرا که خرقة ارزق به باده شد گلگون

مرا که خرقة ارزق به باده شد گلگون
هوای شاهد و می کی رود ز سر بیرون ۱

به هر قدح که بیاید تبسم لب یار
حباب وار از او عقل را کشم بیرون ۲

زنه رواق فلک برتر است خانه عشق
گمان مبر که کس آنجا رسد به همت دون ۳

کمال عشق همین باشد و نهایت فکر
کاری که جز تصور لیلی نمیکند مجنون ۴

بجز وصال دعایش ز دست برناید
مراد آن به اجابت نمی شود مقرون ۵

چه سود از آنکه بپوشم بدامن آتش دل
که میکند رخ شمعی میان سوز درون ۶

به جور دوست رضا ده کمال و هیچ مگوی
که در طریق محبت چرا نگنجد و چون ۷