شماره ۵۳۹ - هر شب که از تو سوخته آه بر کشد

هر شب که از تو سوخته آه بر کشد
زآن أو داغها به رخ ماه برکشد ۱

زلف توأم چو دامن در پاکشان خویش
گاهی به خاک ره فکند گاه برکشد ۲

بار فراق خویش چه سنجی به جسم من
کس کوه را ندیده که با کاه برکشد ۳

طوبی کشید پیش قدت سر به آسمان
خود را چرا بقامت کوتاه برکشد ۴

نقاش هر گهی که کشد نقش آن دهان
از مو قلم بسازد و آنگاه برکشد ۵

افتاده باش گوه سر زلف تو بر زقن
دلها که افتد آن رسن از چاه بر کشد ۶

از غمزه ناوکی که زدی بر دل کمال
چون برکشد ز سینه مگر آه برکشد ۷