خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این شعر از رنج‌ها و آزمون‌های زندگی شکایت می‌کند و از خداوند می‌پرسد که چرا با وجود لطف و بخشایشش، او را در معرض سختی‌ها و ناملایمات قرار می‌دهد. همچنین به تغییرات روحی و احساسی خود اشاره می‌کند که گاهی شاد و گاهی غمگین است.
مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به دانش ادبی و تجربه زندگی نیاز دارند تا به خوبی درک شوند.
شماره ۷۲ - مردم از تیر بلابت امتحانم می‌کنی
مردم از تیر بلابت امتحانم می‌کنی
هر زمان بر ناوک جوری نشانم می‌کنی ۱
من که هرگز مرغ امیدم نزد بال و پری
با چه تقصیری برون از آشیانم می‌کنی ۲
چون مرا بر درگه لطف نمودی آشنا
پس چرا بر این در و آن در روانم می‌کنی ۳
با همه بخشایش و احسان خود جانا چرا
زیر بار منت خلق جهانم می‌کنی ۴
از تجلی‌های نور طور دورم ساخته
همنشین با شعله برق یمانم می‌کنی ۵
گاه گویا گاه (صامت) گاه شیدا گاه رند
گه گهی گریان و گاهی شادمانم می‌کنی ۶
هر زمان بر ناوک جوری نشانم می‌کنی ۱
من که هرگز مرغ امیدم نزد بال و پری
با چه تقصیری برون از آشیانم می‌کنی ۲
چون مرا بر درگه لطف نمودی آشنا
پس چرا بر این در و آن در روانم می‌کنی ۳
با همه بخشایش و احسان خود جانا چرا
زیر بار منت خلق جهانم می‌کنی ۴
از تجلی‌های نور طور دورم ساخته
همنشین با شعله برق یمانم می‌کنی ۵
گاه گویا گاه (صامت) گاه شیدا گاه رند
گه گهی گریان و گاهی شادمانم می‌کنی ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۱ - تا کی از بخت فرو بسته گره وا نکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
