شماره ۴۲۰ - دوشینه خیالت همه شب مونس ما بود

دوشینه خیالت همه شب مونس ما بود
تا روز دو دست من و آن زلف دوتا بود ۱

مجلس خوش و دل جمع و مرتب همه اسباب
ازعیش به یاد تو چگویم که چها بود ت ۲

در کلبه ما محنت هر روزه شب دوش
شریف نفرمود ندانم که کجا بود ۳

من در عجب آن لحظه ز تشریف خیالت
کان پایه نه در خورد من بی سرو پا بود ۴

گر یکدمه وصل تو خریدیم بعد جان
آن هم سر یک موی ترا نیم بها بود ۵

اندیشه خون ریختنم دوش به آن چشم
بر عزم جفا کردی و آن عین وفا بود ۶

گر داشت کمال از نو نهان سوز تو چون شمع
بر سوز نهائیش رخ زرد گوا بود ۷