شماره ۴۰۱ - دل چو در زلف تو پیچید روانش بستند

دل چو در زلف تو پیچید روانش بستند
خواب در چشم پر آب نگرانش بستند ۱

هر کجا بود در آفاق دل شیدانی
کارسن زلف تو در گردن جانش بستند ۲

نیشکر تا که کند خدمت قند لب تو
چون سر از خاک بر آورد میانش بستند ۳

خواست سوسن که کند وصف قد سرو سهی
پیش بالای بلند تو زبانش بستند ۴

تیر مژگان تو هرگاه که بنشست بدل
مرهمی بود که بر ریش غمانش بستند ۵

نکته ای خواست بگوید ز میان تو کمال
با تبسم ز لبت راه گمانش بستند ۶