شماره ۳۷۴ - چشمت به سعی غمزه در فتنه باز کرد

چشمت به سعی غمزه در فتنه باز کرد
زلفت به ظلم دست تطاول دراز کرد ۱

محمود را چه جرم که شد پای بند عشق
آن فتنه ها همه سر زلف ایاز کرد ۲

گویند ناز پر بېرة مهر و عشق من
شد بیشتر بروی تو چندان که ناز کرد ۳

من در زمانه پایه و قدری نداشتم
سودای قامت تو مرا سرفراز کرد ۴

روی تو برد از دلم اندیشه بهشت
ناز تو از نعیم مرا بی نیاز کرد ۵

رفتم بر طبیب که پرسم علاج درد
چون ناله ام شنید روان در فراز کرد ۶

ننشست بر وجود ضعیفت مگس کمال
از تار عنکبوت مگر احتراز کرد ۷