شماره ۲۹۸ - آن سرو قد نگر که چه آزاد می رود

آن سرو قد نگر که چه آزاد می رود
و آن غمگسار بین که چه دلشاد میرود ۱

به روی سرو قامت گلبوی لاله رخ
با قد خوش خرام چو شمشاد میرود ۲

بر بام هفت قلعه گردون ز بیدلان
هر شب فغان و ناله و فریاد میرود ۳

اشک از دمشق دیده ز سودای مصر دل
مانند سیل دجلة بغداد میرود ۴

بنیاد جان که داشت بنا بر زمین دل
از سیلبار دیده ز بنیاد میرود ۵

بر جان بیدلان ستمکش ز دلبران
در شهر ما نگر که چه بیداد می رود ۶

عمر عزیز گر نکنی صرف با بتان
چون خاک راه دانش که بر باد می رود ۷

خسرو مدام با لب شیرین نهاده لب
خون جگر ز دیده فرهاد میرود ۸

با آن پری پیام کمال ای نسیم صبح
اعلام دادمت مگر از باد می رود ۹