شماره ۲۶۵ - مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفت

مه لاف حسن زد به نو زا رخ بر او گرفت
خط جانب رخ نو گرفت و نکو گرفت ۱

بوی تو چون شنیدن گل عندلیب مست
چندان کشید ناله که آواز او گرفت ۲

از بوس پایه سرو بهم پوست باز کرد
در هر گه که پای بوس توأم آرزو گرفت ۳

زاهد به صحبت نو پر رندان درد نوش
آن روز بار یافت که بر سر سبو گرفت ۴

شوق لبت به میکده اش برد موکشان
پیری که از مرید همه ساله مو گرفت ۵

گلگون سوار بر ره عشق نو خیل اشک
در ریختند و روی زمین را فرو گرفت ۶

ضایع مکن که حرف بود در بصر کمال
چشم تو سرمه ای که از آن خاک گو گرفت ۷