شماره ۲۳۳ - گل لاف ن با رخ آن سرو قد زد است

گل لاف ن با رخ آن سرو قد زد است
باد صباش نیک بزن گو که به زده است ۱

زد پای بر سرم شدم از خود چو آن بدید
در خنده رفت و گفت که بختش لگد زده است ۲

این دل به عاشقی نه از امروز شد علم
کوس محبت ز ازل تا ابد زده است ۳

باید حکیم را سوی بیمار خانه برد
گر در زمان حسن تو لاف از خرد زده است ۴

زاهد چو آه حسرت و ما باده می کشیم
سنگی که زد به شیشه ما از حسد زده است ۵

باشد به دور چشم تو از حد برون خطا
هرمست را که تحتسب شهر حد زده است ۶

آن شب که رفت و پای سگش بوسه زد کمال
تا روز بوسه ها به کف پای خود زده است ۷