شماره ۲۱۹ - گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنج

گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنج
چون ترا فصد ضرورت بود، از نیش مرنج ۱

گر عزیزی بتو بد کرد، مرنجان زو دل
ور برنجد دل از او، زدل خویش مرنج ۲

نیست در قسمت حق، ره کمی و بیشی را
گر کم آید بنظر رزق تو یا بیش مرنج ۳

اهل دل را، زغم دوست، جگرها ریش است
گر تو را در ره او پای شود ریش مرنج ۴

آنچه کرده است، نکرده است جز از جهل ای دوست
از بد واعظ دلخسته درویش مرنج ۵