خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به انتقاد از افراد ریاکار و پوچ می‌پردازد که با ادعای آزادگی و کمک به دیگران، در واقعیت بی‌بنیاد و سست‌عنصر هستند. شاعر از تهیدستی خود سخن می‌گوید اما بیان می‌کند که از این بیت غمگین نیست و به لطف دوست امیدوار است. همچنین، به نقد جامعه‌ای می‌پردازد که در آن گفت‌وگوها حول محور مال و قدرت می‌چرخد.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و انتقادی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و اجتماعی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
شماره ۲۲۰ - دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ
دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچ
جملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ ۱
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غم
شاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ ۲
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مال
مغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ ۳
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشان
سخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ ۴
چشم دارد دستگیری از عصای لطف دوست
واعظ زار و نزار خسته بی جان پوچ ۵
جملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ ۱
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غم
شاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ ۲
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مال
مغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ ۳
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشان
سخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ ۴
چشم دارد دستگیری از عصای لطف دوست
واعظ زار و نزار خسته بی جان پوچ ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنج
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
