شماره ۲ - از پیرهنت بویی آمد به گلستان ها

از پیرهنت بویی آمد به گلستان ها
کردند پر از نکهت گل ها همه دامان ها ۱

با رشته همه چاکی شد دوخته وین طرفه
کز رشته زلف توست این چاک گریبان ها ۲

تا خوان جمالت را آراسته به سبزی خط
افکند لب لعلت شوری به نمکدان ها ۳

گر زلف بر افشانی در پا کنی سرها
چون لب به حدیث آری بر باد دهی جان ها ۴

دیدار رقیب از دور افزود مرا گریه
از ابر سیه باشد افزونی باران ها ۵

بیمار ترا محرم شربت دهد و مرهم
بی چاشنی دردت فریاد ز درمان ها ۶

عیش و طرب عاشق درد و غم یار آمد
گر نیست گمان اینها باشد دگرت آنها ۷

عید و کمال ار یار دارد سر قربانی
ما نیز یکی باشیم از جمله قربان ها ۸