این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و هجران معشوق سخن می‌گوید. او از دل‌بستگی، اشتیاق وصال، و رنج‌های عشق می‌گوید و با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند 'خال لبهاش به خون دل صاحب نظران' و 'تا قد چون الف و زلف چو دال است او را' به توصیف معشوق می‌پردازد. همچنین، شاعر به جور و ستم معشوق اشاره می‌کند ولی آن را بخشی از کمال او می‌داند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و مفاهیم مانند 'خون عشاق بخور گو که حلال است او را' نیاز به درک ادبی و عاطفی بیشتری دارد.
شماره ۱ - آنکه دل در هوس روز وصال است او را
خواب شب در سر اگر هست خیال است او را ۱
دل ز چشمش چه شد ار کرد سوال نظری
چون نظرهاست در آن جای سوال است او را ۲
خال لبهاش به خون دل صاحب نظران
تشنه از چیست چو در پیش زلال است او را ۳
دل بیمار من از دال و الف خالی نیست
تا قد چون الف و زلف چو دال است او را ۴
به جگر خوردن بسیار به کف کرد غمش
خون عشاق بخور گو که حلال است او را ۵
آفتاب از هوس آنکه شود همسر او
ایستد راست و زان بیم زوال است او را ۶
به کمال است و بس این جور و جفا و ستمش
این صفتها که شنیدی به کمال است او را ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
