شاعر در این متن حالات روحی خود را در دو وضعیت توصیف میکند: وقتی به خود مینگرد، احساس سوزش و نیاز میکند و خود را پر از اشک و آتش جگر میبیند. اما وقتی به معشوق (یا خدا) مینگرد، احساس راز و ناز میکند و خود را در اوج عظمت و نزدیکی به معشوق مییابد. او از عشق و تسلیم در برابر حکم معشوق سخن میگوید و از تأثیر این عشق بر روح و جان خود مینویسد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
مناجات ۲۴۴ - الهی گاهی که به خود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که به او نگرم همه راز و نا
پر آب دو دیده و بس آتش جگرم
بر باد دو دستم و پر از خاک سرم ۲
چون به او نگرم گویم : ۳
چه کند عرش که او غاشیه ی من نکشد
چون به دل غاشیه ی حکم وقضای تو کشم ۴
بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنم
شاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.