این متن به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره خود و رابطهاش با خدا میپردازد. در بخشی از آن، شاعر با نگاه به خود، احساس حقارت میکند و در بخش دیگر با نگاه به خدا، احساس بزرگی و بندگی مینماید. همچنین، او گاهی با توجه به ذات خود، احساس ترس و گاهی با عبور از صفات خود، به عرش نظر میاندازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و خودشناسی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و استعارههای پیچیده، مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر میباشد.
مناجات ۲۴۳ - الهی چون با خود نگرم و کردار خود بینم گویم از من زارتر کیست ؟ و چون با تو نگرم و
گاهی که به طینت خود افتد نظرم
گویم که من از هر چه در عالم بترم ۲
چون از صفت خویشتن اندر گذرم
از عرش همی به خویشتن درنگرم ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.