خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره خود و رابطه‌اش با خدا می‌پردازد. در بخشی از آن، شاعر با نگاه به خود، احساس حقارت می‌کند و در بخش دیگر با نگاه به خدا، احساس بزرگی و بندگی می‌نماید. همچنین، او گاهی با توجه به ذات خود، احساس ترس و گاهی با عبور از صفات خود، به عرش نظر می‌اندازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و خودشناسی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و استعاره‌های پیچیده، مناسب مخاطبان با سطح درک بالاتر می‌باشد.
مناجات ۲۴۳ - الهی چون با خود نگرم و کردار خود بینم گویم از من زارتر کیست ؟ و چون با تو نگرم و
الهی چون با خود نگرم و کردار خود بینم گویم از من زارتر کیست ؟ و چون با تو نگرم و خود را در بندگی تو بینم گویم از من بزرگوارتر کیست :
۱
گاهی که به طینت خود افتد نظرم
گویم که من از هر چه در عالم بترم ۲
چون از صفت خویشتن اندر گذرم
از عرش همی به خویشتن درنگرم ۳
گاهی که به طینت خود افتد نظرم
گویم که من از هر چه در عالم بترم ۲
چون از صفت خویشتن اندر گذرم
از عرش همی به خویشتن درنگرم ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۲۴۲ - الهی بود من بر من تاوان است، تو یک بار بود بر من تابان مصیبت من بر من گران است،
گوهر بعدی:مناجات ۲۴۴ - الهی گاهی که به خود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که به او نگرم همه راز و نا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
