متن بالا بیانگر عجز انسان در ستایش و شکرگزاری از خداوند به دلیل کمال و رحمت بیپایان اوست. نویسنده به ناتوانی بندگان در انجام عبادت کامل و تقصیرهایشان اشاره میکند، اما در عین حال به رحمت و بخشش بیحد خداوند امیدوار است و از محبت او به دوستان و حتی دشمنان سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر میتوانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
مناجات ۲۳۵ - الهی کدام زبان به ستایش تو رسد؟ کدام خرد صفت تو را برتابد، کدام شکر با نیکویی تو
جُز گُل کَرَم نروید، چون با دشمن چنان، پس با دوستان چه اندازه و چارپایان.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.