متن بالا بیانگر وابستگی کامل گوینده به خداوند و اعتراف به ناتوانی خود در انجام طاعات و عبادات بدون توفیق الهی است. همچنین، اشارهای به عشق الهی و فداکاری عاشقان در راه معشوق دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و نیازمند درک نسبتاً بالایی از مسائل معنوی و دینی است. همچنین، برخی از اشارات عاشقانه ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال نامفهوم یا غیرجذاب باشد.
مناجات ۲۳۴ - الهی دانی که من به خود به این ورزم و نه به کفایت خود شمع هدایت افروزم از من چه آ
هر که او را دلی و جانی بود
شد به میدان عاشقی گویش
کشته گشتند عاشقان و هنوز
نشنیده است هیچکس بویش
رحلت عاشقان ز هر سویی
هست از قصد دل مگر سویش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.