شاعر در این متن از احساس درماندگی، گناه و تنهایی خود سخن میگوید و مانند یتیمی بیپدر گریان است. او از خداوند میخواهد که فریادش را بشنود و او را نجات دهد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین ممکن است مضامین مربوط به گناه و درماندگی برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
مناجات ۲۱۷ - الهی چون یتیم بی پدر گریانم ف درمانده در دست خصمانم، خستهٔ گناهم و از خوزشتن بر
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.