متن به گروههایی اشاره دارد که در مقابل بلا و مصیبتها واکنشهای متفاوتی نشان دادند. اکثر افراد از بلا فرار کردند، اما گروهی اندک عاشقانه با بلا روبرو شدند و آن را تحمل کردند. آنها با عشق و وفاداری، رنجهای ناشی از بلا را پذیرفتند و حتی حاضر بودند جان و دل خود را فدا کنند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، مضامین تحمل رنج و عشق ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامفهوم باشد.
مناجات ۲۱۲ - الهی آن کرده را بر سر کوی بلا آوردی و بلا و مُصیبتها را بایشان نمودی، این یک گرو
من که باشم که به تن رخت وفای تو کنم
دیده حمال کنم بار جفای تو کشم ۲
گر تو بر من به تن و جان و دلی حکم کنی
هر سه را رقصکنان پیش هوای تو کشم ۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.