خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن یک مناجات عرفانی است که در آن گوینده به ستایش خداوند می‌پردازد و او را به عنوان موجودی بی‌نظیر، آمرزنده گناهکاران، دانای اسرار و یاری‌دهنده درماندگان توصیف می‌کند. همچنین، گوینده از خداوند به عنوان مونس دل و یار ضمیر خود یاد می‌کند و ابراز می‌دارد که دلش جز به او آرام نمی‌گیرد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای گروه‌های سنی پایینتر نامفهوم باشد.
مناجات ۲۱۰ - الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز دار
الهی در ذات بی نظیری در صفات بی مانندی و گناهکاران را آمرزگاری و ایشانرا راز داری زیبا صنع و شیرین گفتاری دانای راز ها، عالم اسرار و معیوبان را خریداری، درمانده را دستگیر وبیچاره را دستیاری.
۱
ای مونس دیده با ضمیرم یاری
اندر دل من نشستهٔ بیداری ۲
گر با دگری قرار گیرد دل من
از جان خودش مباد برخورداری ۳
ای مونس دیده با ضمیرم یاری
اندر دل من نشستهٔ بیداری ۲
گر با دگری قرار گیرد دل من
از جان خودش مباد برخورداری ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۲۰۹ - الهی هر چه دادی نشان است و آیین فرداست و آنچه یافتیم پیغام است و خلعت بر جاست. خ
گوهر بعدی:مناجات ۲۱۱ - الهی نالیدن من در درد از بیم زوال آنست که او که از زخم دوست بنالد در مهر دوست نا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
