متن بالا یک نیایش عرفانی است که در آن گوینده به درگاه خداوند تضرع میکند و او را تنها پناهگاه، درماندهنده دردها و پاسخدهنده پرسشها میداند. تأکید اصلی بر بخشندگی، مهربانی و قدرت خداوند در هدایت و نجات بندگان است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و بیشتر مناسب افرادی است که از بلوغ فکری و شناختی لازم برای درک مضامین انتزاعی و معنوی برخوردارند.
مناجات ۱۹۶ - الهی از آرندهٔ غم پشیمانی در دلهای آشنایان و ای افگنده سُوز در دل تایبان ای پذیر
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.