خلاصه و ردهبندی سنی
12+
شاعر با بیان احساس نیاز و امید به بهبودی، از خداوند طلب مرهمی برای دل خسته خود میکند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. کودکان ممکن است در درک عمیق این مفاهیم مشکل داشته باشند.
مناجات ۱۹۵ - الهی آمدم با دو دست تهی ف سوختم به امید روز بهی، چه باشد اگر بر این دل خسته ام م
الهی آمدم با دو دست تهی ف سوختم به امید روز بهی، چه باشد اگر بر این دل خسته ام مرهم نهی.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۹۴ - الهی گاهی بخود نگرم گویم از من زار تر کیست، گاهی به تو نگرم گویم از من بزرگوار ت
گوهر بعدی:مناجات ۱۹۶ - الهی از آرندهٔ غم پشیمانی در دلهای آشنایان و ای افگنده سُوز در دل تایبان ای پذیر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.