متن یک مناجات عرفانی است که در آن گوینده به ناتوانی خود در درک شأن الهی اعتراف میکند و از بیچارگی و نادانی خود سخن میگوید. او اظهار میدارد که وجودش در برابر عظمت خداوند ناچیز است و آرزو میکند که بتواند خدا را ببیند و جان خود را فدای این دیدار کند. همچنین، گوینده از این شگفتزده است که با وجود زیباییهای دو جهان، جانش از خداوند دور نمیشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از زبان ادبی و کهن ممکن است برای نوجوانان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
مناجات ۱۸۶ - الهی این بوده و هست و بودنی، من بقدر شآن تو نادانم و سزای تو را نتوانم در بیچارگ
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.