خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بالا بیانگر حیرت و شیدایی قلب و جان گوینده در برابر الهی است که گاه پنهان و گاه آشکار می‌شود. شاعر از استتار و تجلی خداوند پرسش می‌کند و از آرزوی روزی می‌گوید که در آن فقط خداوند باقی می‌ماند. همچنین، از وعده‌های طولانی و دیررس الهی شکوه می‌کند.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری و شناختی دارد.
مناجات ۱۸۵ - الهی چند نهان باشی و چند پیدا؟
الهی چند نهان باشی و چند پیدا؟ که دلم حیران گشت و جان شیدا، تا کی در استتار و تجلی کی بود آن تجلی جاودانی. خداوندا چند خوانی و رانی، بگداختم در آرزوی روزی که در آن روز تو مانی، تا کی افگنی و بر گیری، این چه وعده است بدین درازی و بدین دیری.
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:مناجات ۱۸۴ - الهی اگر تو فضل کنی، دیگران چه داد و چه بیداد، و اگر تو عدل کنی فضل دیگرا چون با
گوهر بعدی:مناجات ۱۸۶ - الهی این بوده و هست و بودنی، من بقدر شآن تو نادانم و سزای تو را نتوانم در بیچارگ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
