متن بیانگر این است که یاد کردن از خداوند و فراموش نکردن او، اساس زندگی و موفقیت در دو جهان است. همچنین اشاره میکند که این یادآوری و کسب معنوی، مهمتر از هر چیز دیگری است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل فهم نباشد.
مناجات ۴۲ - الهی چه یاد کنم که خود همه یادم ف من خرمن نشان خود فرا باد دادم یاد کردن کسب است
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.