شماره ۳۱۱ - دل را به دعای تو صد امید بود

دل را به دعای تو صد امید بود
با لطف تو چشم ثمر از بید بود ۱

گر پیروی تو می‌کنم، معذورم
شک نیست که صبح، پیر خورشید بود ۲