خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن شاعر از شب وصل و امید به دیدار معشوق سخن می‌گوید و از درد فراق و آه دل یاد می‌کند. او از خواننده می‌خواهد تا با امیدواری و صبر، روزن‌های نور را در زندگی ببیند و با تحمل دردها، طلوعی جاودانه را رقم بزند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیق از استعاره‌ها و نمادهای به‌کاررفته نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۷۰ - قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
وز دود جگر، روزن خورشید ببند ۱
یک بار ز درد برکش از دل آهی
بر چرخ، طلوع صبح، جاوید ببند ۲
وز دود جگر، روزن خورشید ببند ۱
یک بار ز درد برکش از دل آهی
بر چرخ، طلوع صبح، جاوید ببند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۶۹ - قومی که محض نام انسان شده‌اند
گوهر بعدی:شماره ۲۷۱ - بر سینه خود به عاریت نیش مبند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
