خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر بیان می‌کند که وقتی از نیکی‌های بالقوه افراد سخن می‌گوییم، بهتر است به اصل و ریشه‌ی کهن آن‌ها توجه کنیم. همچنین، با اشاره به گل که نماد زیبایی و صفاست، یادآور می‌شود که حتی اگر خارهایی هم در کنار آن باشد، باز هم به آن گلبن می‌گویند.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و نمادین است که درک آن‌ها نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند گل و خار برای انتقال پیام اخلاقی، برای مخاطبان نوجوان و بزرگسال قابل درک‌تر است.
شماره ۱۰۸ - جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
گو فرع مباش تو چو اصلش کهن است ۱
گل را که صفای گلشن دهر ازوست
گلبن گویند، گرچه خود خاربن است ۲
گو فرع مباش تو چو اصلش کهن است ۱
گل را که صفای گلشن دهر ازوست
گلبن گویند، گرچه خود خاربن است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۷ - تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
گوهر بعدی:شماره ۱۰۹ - در کشور هفت عضو دل سلطان است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
