خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
در این متن، شاعر از بی‌مهری و ناسپاسی مردم زمانه شکایت می‌کند و بیان می‌کند که اظهار هنر و کمال، تنها باعث رنج و زحمت بیشتر می‌شود. او توصیه می‌کند که اگر به دنبال آرامش هستی، نباید کمال و هنر خود را آشکار کنی، چرا که این کار مانند سوختن شمع برای روشنایی دیگران است.
مفاهیم موجود در این شعر مانند بی‌مهری مردم، پنهان‌کردن کمالات، و استعاره‌هایی مانند سوختن شمع، نیاز به درک و تجربه‌ی بیشتری دارد که معمولاً نوجوانان و بزرگسالان از آن برخوردار هستند. همچنین، این شعر ممکن است برای کودکان قابل‌درک نباشد یا برای آنها جذابیت نداشته باشد.
شماره ۱۰۷ - تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
تا بی‌مهری پیشه اهل زمن است
اظهار هنر، کاستن جان و تن است ۱
راحت خواهی، کمال خود فاش مکن
کاین سوختن شمع ز روشن‌شدن است ۲
اظهار هنر، کاستن جان و تن است ۱
راحت خواهی، کمال خود فاش مکن
کاین سوختن شمع ز روشن‌شدن است ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۰۶ - از مهر چه دم زنم، تو را معلوم است
گوهر بعدی:شماره ۱۰۸ - جایی که ز بالقوه نیکان سخن است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
