شماره ۴۵۸ - هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی

هرگوشه چو مینا، صنم حور سرشتی
در زیر فلک نیست چو میخانه بهشتی ۱

تنگ است چنان عرصه افلاک که گویی
چون خانه خم گشته بنا، بر سر خشتی ۲

چون غنچه که باشد که گریبان نکند چاک؟
آواز نی و جام می و دامن کشتی ۳

آن گریه کجا رفت که طوفان صفتش را
بر صفحه دریا به خط موج نوشتی؟ ۴

دیدند دغا باختن کعبه روان را
آن قوم که بر کعبه گزیدند کنشتی ۵

خم بر سر خود داد ز افتادگی‌اش جای
در میکده کمتر نتوان بود ز خشتی ۶

نامم نتوان برد ز خواری برش امروز
آن روز کجا شد که به من نامه نوشتی ۷

قدسی خبرت نیست که در میکده عشق
هر گوشه بهشتی‌ست نهان در ته خشتی ۸