شماره ۳۳۱ - تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم

تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکم
زنجیر به گردن بسپارید به خاکم ۱

نگذاشت به خواب عدمم شیون بلبل
گل ریخته بودند مگر بر سر خاکم؟ ۲

از کین تو ترسم، نه ز بی‌مهری افلاک
گر کینه نجویی تو، ز افلاک چه باکم؟ ۳

غلتم چو صبا در چمن کوی تو بر خاک
تا بوی تو آید چو گل از خرقه چاکم ۴

تا لعل تو آلوده می گشت، ز غیرت
آغشته به خون است رگ و ریشه چو تاکم ۵

تا جا به چمن ساختم، از گریه بلبل
آلوده به خون است چو گل، خرقه چاکم ۶