خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از احساسات غمگین و شوریده‌حال خود در برابر شادی‌های دیگران سخن می‌گوید. او از تاریکی زندگی خود و دردهای عشق می‌نالد و بخت ناسازگار خود را ملامت می‌کند. شاعر عقل و مصلحت‌اندیشی را کنار می‌گذارد و به سرنوشت تلخ خود تسلیم می‌شود.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی مانند غم، عشق ناکام و تقدیر است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، لحن شعر سنگین و پر از ابهامات شاعرانه است که برای سنین بالاتر مناسب‌تر است.
شماره ۳۱۴ - هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش
هرکسی شاد به سال نو و نوروزی خویش
دل شوریده عاشق به غم‌اندوزی خویش ۱
شب تاریک مرا روشنی از آه من است
برو ای شمع، تو و انجمن‌افروزی خویش ۲
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردد
دیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش ۳
من شوریده کجا و غم ناموس کجا
برو ای عقل و ببر مصلحت‌آموزی خویش ۴
کوکب بخت کس از سعی نگردد فیروز
خویش را چند کنم رنجه به دلسوزی خویش؟ ۵
ما چو قدسی نمک خوان سیه‌بختانیم
بخت ما چون نبود شاد ز بهروزی خویش؟ ۶
دل شوریده عاشق به غم‌اندوزی خویش ۱
شب تاریک مرا روشنی از آه من است
برو ای شمع، تو و انجمن‌افروزی خویش ۲
دیده زخمم ازان پیش که روشن گردد
دیده بر تیغ جفای تو رقم، روزی خویش ۳
من شوریده کجا و غم ناموس کجا
برو ای عقل و ببر مصلحت‌آموزی خویش ۴
کوکب بخت کس از سعی نگردد فیروز
خویش را چند کنم رنجه به دلسوزی خویش؟ ۵
ما چو قدسی نمک خوان سیه‌بختانیم
بخت ما چون نبود شاد ز بهروزی خویش؟ ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۳ - سوزم همیشه از نفس آتشین خویش
گوهر بعدی:شماره ۳۱۵ - کَنم به ناخن حسرت، بدن من درویش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
