شماره ۳۱۳ - سوزم همیشه از نفس آتشین خویش

سوزم همیشه از نفس آتشین خویش
چون شمع ایستاده‌ام، اما به کین خویش ۱

ظاهر شود ز درد سر اکسیر سازی‌ام
صندل کنم ز بس که طلا بر جبین خویش ۲

از شوق دامنت همه تن دست گشته‌ام
چون شمع می‌کشم نفس از آستین خویش ۳

شهرت به تازه‌ساختن داغ یافته‌ام
هرکس برای نام خراشد نگین خویش ۴

روی ترا من از همه‌کس پیش دیده‌ام
امّیدوارم از نظر پیش‌بین خویش ۵

از شرم آنکه کینه چرا پیشه کرده‌ام
افشانده‌ام گره چو عرق بر جبین خویش ۶

با چرا به مهر نیاری شبی به روز
شاید ز روزگار بگیریم کین خویش ۷

ملک دلم خراب نگردد، که بی‌نزاع
داغ تراش کشیده به زیر نگین خویش ۸

گر آستین به دیده رسانم شب فراق
دریای خون روان کنم از آستین خویش ۹

تا برگزیده‌ایم ترا از جهانیان
یک دم نبسته‌ایم لب از آفرین خویش ۱۰

دین، دین دلبرم بود و کفر، کفر عشق
هرگز نداشتم خبر از کفر و دین خویش ۱۱