شماره ۲۹۵ - تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانه خویش

تو و گشت چمن ای گل، من و کاشانه خویش
خاطرم ساخته چون جغد به ویرانه خویش ۱

گر قرارت نبود پهلوی من جرم تو نیست
شعله بی‌طاقتی آموخت ز پروانه خویش ۲

شکر آن طره چه گوییم، که هرگز ننهاد
منت سلسله بر گردن دیوانه خویش ۳

قدمی رنجه کن ای دوست، که چون مردم چشم
کردم آراسته از لخت جگر، خانه خویش ۴

آنکه بر زلف خود از ناز تغافل دارد
موبه‌مو یافته حال دلم از شانه خویش ۵

غرق خون چون ورق لاله بود اوراقش
هر کتابی که کنم خطبه‌اش افسانه خویش ۶

ناله خشک‌لبان را اثری هست، ازان
قدسی انگشت زند بر لب پیمانه خویش ۷