شماره ۲۷۲ - رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد

رفتم به بوستان که دلم وا شود، نشد
گفتم که درد عشق مداوا شود، نشد ۱

سودا به شهر و کوی بود، نی به کوه و دشت
مجنون خیال کرد که رسوا شود، نشد ۲

امروز غربتم به جزای عمل رساند
گفتم مگر که وعده به فردا شود، نشد ۳

عمری چو نقش پا به سر کوی انتظار
چشمم به راه بود که پیدا شود، نشد ۴