خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حافظ، با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند آتش، شمع و پروانه، به موضوع عشق و فداکاری در راه آن می‌پردازد. شاعر از سوختن و فنا شدن در راه معشوق سخن می‌گوید و به نمونه‌هایی مانند زلیخا و یوسف اشاره می‌کند تا شدت این عشق را نشان دهد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و اشارات تاریخی نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شود.
شماره ۲۴۷ - دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
دگر بر آتش می، توبه سوختن دارد
ز آب، چهره چو گل برفروختن دارد ۱
میان بزم ز حد برد بی‌حجابی را
به جان شمع، که پروانه سوختن دارد ۲
پی خریدن یک جلوه‌ات، زلیخا را
هزار یوسف مصری فروختن دارد ۳
مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟
که زخم سینه تقاضای دوختن دارد ۴
به زاری‌اش مژه بر پای شعله باید سود
چو شمع، هرکه تمنای سوختن دارد ۵
ز آب، چهره چو گل برفروختن دارد ۱
میان بزم ز حد برد بی‌حجابی را
به جان شمع، که پروانه سوختن دارد ۲
پی خریدن یک جلوه‌ات، زلیخا را
هزار یوسف مصری فروختن دارد ۳
مگر ز آهن تیغش تمام شد سوزن؟
که زخم سینه تقاضای دوختن دارد ۴
به زاری‌اش مژه بر پای شعله باید سود
چو شمع، هرکه تمنای سوختن دارد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۴۶ - ما اسیران چه کسانیم، گرفتاری چند
گوهر بعدی:شماره ۲۴۸ - هیچ دورانی چو عهد بی‌سرانجامی نبود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
