شماره ۲۳۱ - اسیر عشق تو از ننگ کفر و دین میرد

اسیر عشق تو از ننگ کفر و دین میرد
کسی که غیرت عشقش بود، چنین میرد ۱

ز شوق آنکه شود خاکروب این درگاه
فرشته از فلک آید که بر زمین میرد ۲

صبا بگو به ملامتگران که شعله عشق
چراغ نیست که از باد آستین میرد ۳

کسی ز پرسش روز جزا بود آزاد
که داغ بندگی عشق بر جبین میرد ۴

نسیم گلشن غم، روزی مشام کسی‌ست
که گر نشاط بگیرد جهان، حزین میرد ۵

کسی که زخم تیغ بتان بود، شرط است
که پیش از آنکه اجل خیزد از کمین میرد ۶

ازان نمی‌نهد آن مه قدم به بالینم
که دل به حسرت دیدار واپسین میرد ۷

ز حسرت گل روی بتان، دل قدسی
رود به گلشن و در پای یاسمین میرد ۸