شماره ۲۲۵ - می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد

می را چو آب، لعل تو بر خود حلال کرد
گویا که خون بی‌گنهانش خیال کرد ۱

حالی نداشتم که توان گفت، بی شراب
ساقی به یک پیاله‌ام از اهل حال کرد ۲

بلبل دم از خصومت طوطی زند، مگر
آیینه را ز عکس رخت گل خیال کرد؟ ۳

در بالشیم روز به روز از هوای تو
آخر هوای سرو تو ما را نهال کرد ۴

مجنون چرا هوایی صحرا بود، مگر
لیلی بر او کرشمه به چشم غزال کرد؟ ۵

بر صفحه زمانه، سخن را ز بی‌کسی
هر سر بریده همچو قلم پایمال کرد ۶

قدسی کسی که دوستی از خلق چشم داشت
اوقات خویش صرف خیال محال کرد ۷