شماره ۲۱۹ - آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد

آهم از پیچیدگی، چون رشته، تن را تاب داد
اضطرابم اشک را خاصیت سیماب داد ۱

گرچه اقبالم ضعیف افتاده، ادبارم خوش است
آسمان روز سیاهم را شب مهتاب داد ۲

{بیاض}
باغبان گویی چمن را ز آب چشمم آب داد ۳

بعد چندین شب که دوش آمد خیالش بر سرم
چشم بیدار مرا بختم صلای خواب داد ۴

نرگسش انگیخت نیرنگی که از یادش رود
زلف اگر یادش ز کار درهم احباب داد ۵