شماره ۲۰۸ - عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد

عجب قیدی‌ست عشق سخت بنیاد
مبادا گردنی زین قید، آزاد ۱

همین دانم که کارم رفته از دست
نمی‌دانم که کارم با که افتاد ۲

ز غم مردم، که چون من کشته گردم
که خواهد خواست عذر تیغ جلاد؟ ۳

ز بس ویرانه‌جویی، بعد مردن
ز خاکم خانه نتوان کرد بنیاد ۴

نهد در سینه، دل بر پای غم، رو
شناسد صید آنجا قدر صیاد ۵

مرا گر خانه ویران کرد، شاید
که گردد آسمان را خانه‌آباد ۶