شماره ۱۶۶ - دل داشت ز بخت سیه امید، غلط کرد

دل داشت ز بخت سیه امید، غلط کرد
گل خواست به دامن کند از بید، غلط کرد ۱

با آمدنت، رفتن شب، دوش یکی بود
گویا که ترا صبح به خورشید غلط کرد ۲

خوش در پی ناکامی‌ام افتاده، مگر بخت
حرمان مرا باز به امید غلط کرد؟ ۳

آهنگ محبت نبود ساز فلک را
کو ناله ناقوس، که ناهید غلط کرد ۴

از تیرگی بخت دمادم دل قدسی
خود را به غم از حسرت جاوید غلط کرد ۵