شماره ۴۷ - چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مرا

چو شخص سایه ندیده کسی هلاک مرا
سرشته‌اند به آب حیات، خاک مرا ۱

مرا ز عشق غرض آه دردآلودست
مباش گو اثری آه دردناک مرا ۲

جواب دعوی دشمن بس این که دامن دوست
گواه پاکی خود کرد عشق پاک مرا ۳

زیادکردن تبر تو می‌سپارم جان
چه جای زحمت پیکان بود هلاک مرا؟ ۴

منم به بزم سخن آن شراب روحانی
که خضر آب بقا داده است تاک مرا ۵

چو لاله پیرهنم بخیه برنمی‌دارد
رفوپذیر مدانید جیب چاک مرا ۶

نگویم این که مرا برنیاورند افلاک
برآورند، ولی بعد مرگ، خاک مرا ۷