شماره ۱۳ - کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را

کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه را
آورم شمع و بدست آرم دل پروانه را ۱

بی لبت در پای گلبن بس که خالی مانده‌است
می‌کند بلبل خیال آشیان پیمانه را ۲

کلبه ما بی‌سرانجامان چراغی گو مدار
ما نرنجانیم از خود خاطر پروانه را ۳

گر ز چشمم بوی خون آید گناه دیده نیست
بر سر لخت جگر باشد بنا این خانه را ۴

خامه تکلیف از بیگانه برنگرفته عشق
شانه محراب است در زلفت دل دیوانه را ۵

درد دل قدسی مگو با مردمان چشم خویش
محرم این راز نتوان کرد هر بیگانه را ۶