شماره ۱۰۹۹ - غلام ساقیِ خویشم که از شرابِ شبانه

غلام ساقیِ خویشم که از شرابِ شبانه
ز بامداد کند چشمة حیات روانه ۱

به جمع کردنِ اصحاب قاصدی بفرستد
چنان که عذر کسی نشنود به هیچ بهانه ۲

حریف را که کند کاهلی سزا بدهندش
به زور موی کشانش برون برند ز خانه ۳

اگرچه هر که به عنفش بری به حلقه ی مجلس
یقین که نیست حریفانه بل بود خرفانه ۴

وگرنه زنده‌دل از یرتِ صبح‌گاه به تعجیل
به باغ خنب دواند الاغ ایلچیانه ۵

غرض فزونیِ شوق و محبت است زیاده
نه لهو و هزل نه آوازِ چنگ و بانگ چغانه ۶

چو باد می‌گذراند زمانه کشتی عمرت
وزین محیط به یک حمله می‌برد به کرانه ۷

میان قلزم دنیا بمانده‌ای متحیر
بکوش تا به سلامت برون شوی ز میانه ۸

دلا مکن به ملاقاتِ دوست هیچ توقع
هنوز ناشده از خویشتن به دوست یگانه ۹

ز خویشتن به درآ تا به خانه دوست درآید
دویی نشانه ی کثرت بود مباش نشانه ۱۰

مپیچ روی ز وحدت مکن تتّبع کثرت
فسونِ عشق ز خود دفع می‌کنی به فسانه ۱۱

مباش الاّ فرزند نقدِ وقت عزیزا
قبول کن ز نزاری نصیحتی پدرانه ۱۲

چو روزگار سر آمد چه پادشا چه گدا را
به یک نفس که برآرد زمان نداد زمانه ۱۳