شماره ۱۰۴۵ - دریغ آن همه امّیدِ من به یاریِ تو

دریغ آن همه امّیدِ من به یاریِ تو
دریغ آن همه اخلاص و دوستاری تو ۱

کجا شد آن همه پیوند و مهربانی‌ها
کجا شد آن همه سوگند و جان‌سپاری تو ۲

همان نیی که شبان در فراقِ من تا روز
به آسمان برسیدی خروش و زاری تو ۳

همان نیی که جهانی به رشک ما بودند
هم از محبّت من هم ز دوست‌داریِ تو ۴

غریب نیست جنون از دلِ فضولیِ من
شگفت نیست فریب از زبانِ جاری تو ۵

عزیز بودم چون نورِ دیده در همه چشم
چو خاکِ ره شدم اکنون به سعیِ خواریِ تو ۶

جزایِ خدمتِ من بود و شرطِ عهد و وفا
خدایِ تو بدهادم ز حق‌گزاری تو ۷

مرا ز رویِ تو باری بسی خجالت‌هاست
نه از گناهِ خود امّا ز شرم‌ساریِ تو ۸

روا بود که برون آورم دل از سینه
به پیش سگ فکنم از ستیزه‌کاری تو ۹

وگر حدیث کنم خود دلت به درد آید
که در چه غصّه جگر می‌خورد نزاریِ تو ۱۰